تبلیغات
بسیج دانش آموزی دبیرستان طلایه داران شهرستان بهشهر

بسیج دانش آموزی دبیرستان طلایه داران شهرستان بهشهر
 
بسیج یعنی عشق و ایثار
لوگوی همسنگران
طراح قالب
معببر سایبری فندرسک
جنایت در آسمان
بزرگترین جنایت تاریخ هواپیمایی

به مناسبت سالروز فاجعه 12 تیر سال 1367

مرور بزرگترین جنایت تاریخ هواپیمایی

بیست و سه سال پیش و در 12 تیر 1367،جنایتکاران کاخ سفید در اقدامی وحشیانه هواپیمای مسافری ایران را بر فراز آبهای خلیج فارس سرنگون ساخته و 291 نفر بیگناه را به شهادت رساندند و این اقدام به عنوان سندی از توحش مدعیان حقوق بشر در حافظه تاریخ ثبت شد.

در دوازدهم تیرماه 1367 شمسی برابر با سوم ژوئیه 1988 میلادی، هواپیمای مسافری ایرباس ایران که از بندرعباس عازم دبی بود، بر فراز آب های خلیج فارس و در نزدیکی جزیره "هنگام" مورد هجوم یگان های دریایی متجاوز آمریکایی مستقر در آب های خلیج فارس قرار گرفت و سقوط کرد.

 

این هواپیما که با موشک ناو جنگی وینسنس مورد حمله عمدی نیروهای تجاوزگر و جنایت پیشه شیطان بزرگ قرار گرفت حامل 298 مسافر و خدمه بود که تمامی آنها اعم از مرد و زن و کودک و نوجوان و کهنسال با وقوع این جنایت فجیع به شهادت رسیدند. در میان سرنشینان هواپیما، 66 کودک زیر 13 سال، 53 زن و 46 تن تبعه کشورهای خارجی نیز بودند که کشته شدند.

حمله ناو آمریكایی "وینسنس" در 12 تیر 1367 به هواپیمای ایرباس جمهوری اسلامی ایران كه منجر به شهادت 290 سرنشین این هواپیمای مسافربری از جمله 66 كودك زیر 12 سال شد، برای همیشه درحافظه تاریخی ملت ایران و همه ملت‌های آزاده جهان باقی خواهد ماند.

 

 

هواپیمای ایرباس 300 متعلق به هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران كه از تهران عازم دبی بود (تهران - بندرعباس - دبی) در فرودگاه بندرعباس به زمین نشست و طبق برنامه پیش‌بینی شده قرار بود این هواپیما با شماره پرواز 655 با 290 سرنشین در ساعت 10 صبح به مقصد دبی پرواز كند.

این هواپیما با 15دقیقه تأخیر در ساعت 10:05 روز 12 تیر سال 1367 از برج مراقبت فرودگاه بندرعباس تقاضای پرواز كرد، مدت پرواز تا دوبی 30 دقیقه و حداكثر 14 هزار پا تعیین شده بود ولی این پرواز هرگز به مقصد نرسید.

در ساعت 10:17 دقیقه، هواپیمای ایرباس 300 به پرواز درآمد. دقایق نخستین پرواز و مراحل اوج‌گیری تا ارتفاع 12 هزارپایی مطابق طرح پرواز انجام شد و خلبان به طور پیوسته با برج مراقبت فرودگاه بندرعباس و مركز كنترل راههای هوایی ایران و امارات تماس داشت.

چند لحظه پیش از ورود هواپیمای ایرباس 300 به منطقه كنترل هوایی امارات، در محلی به نام "مولبیت‌"، خلبان به مركز كنترل هوایی كشور اطلاع داد كه قصد دارد به 14 هزارپایی صعود كند.

خلبان ایرباس ایرانی نمی‌دانست كه ناخدا "ویل راجرز" فرمانده ناو آمریكایی وینسنس ساعت 10:22 فرمان آتش را به سوی پرواز 655 ایرانی صادر كرده است ودقایقی بعد با صدور فرمان هواپیمای ایرباس از صفحه رادارهای زمینی محو می‌شود.

با مفقود شدن هواپیمای ایرانی برج مراقبت فرودگاه بندرعباس، در تماس با دبی، پیگیر سرنوشت پرواز 655 شد ولی آنها نیز اظهار بی‌اطلاعی كردند.

ستاد تأمین استان هرمزگان وضعیت اضطراری اعلام و فعالیت خود را آغاز كرد. با شناسایی دقیق محل سقوط هواپیمای مسافربری، چرخ‌بالها و شناورهای ایران به موقعیت 26و42 عرض شمالی و56 درجه و3 دقیقه طول شرقی منتقل شدند.

 

 

پس از این واقعه، مقامات آمریكایی كه همواره مدعی دفاع از حقوق بشرند، اعلام كردند كه یك فروند هواپیمای اف 14 جمهوری اسلامی ایران را هدف قرارداده‌اند! با روشن ‌شدن نوع هواپیما، آمریكاییها ادعا كردند كه در این مورد مرتكب اشتباه شده‌اند. شواهد بعدی، بی‌اساسی ادعای آمریكاییها را كاملا به اثبات رساند.

سپس مقامات نظامی آمریكا در ادعای بی‌اساس دیگری مدعی شدند هواپیمای ایرباس در خارج از دالان هوایی پرواز می‌كرده است.

كاپیتان "كارلسون"، فرمانده سابق ناو "سایدز" در این مورد معتقد است كه "ایرباس ایرانی علاوه بر علائمی كه مبنی بر غیرنظامی بودن خود می‌فرستاده، با سرعتی كم در حال اوج گرفتن بود و حتی اگر در چنین شرایطی نیز آن را به عنوان یك جت اف 14 شناسایی می‌كردند باز من تردید دارم كه یك هواپیمای اف 14 می‌توانست تهدید سطحی را متوجه ناو وینسنس یا سایدز یا هر شناور دیگری كند." وی گفت: "اپراتور‌های رادار ناو هواپیمابر فورستال نیز هواپیمای ایرانی را به عنوان یك هواپیمای مسافری شناسایی كردند."

جت‌های جنگنده اف 14 مستقر بر روی ناو فورستال می‌توانستند در صورتی كه كاپیتان راجرز درخواست می‌كرد، با شناسایی چشمی هواپیمای ایرانی از فاصله نزدیك از غیرنظامی بودن آن اطمینان حاصل كنند، ولی زمان برای این كار هم سپری شد.

در راستای رد ادعای مقامات آمریكایی كه خدمه ناو وینسنس به اشتباه هواپیمای ایرباس 300 را جنگنده اف 14 تصور كرده‌اند نیز تعدادی از مقامات آمریكایی كه دست‌اندركار مسائل صنعتی و نظامی بودند ‌پرسیدند كه چگونه هواپیمای اف-14 می‌تواند خطری برای ناو "یو اس اس وینسنس" (USS Vincennes) تلقی شود؟

سیستم "ایجیز" قادر به دفاع از ناوگان‌های دریایی به عنوان سپر دفاعی است و می‌تواند همزمان چند هدف را كشف و رهگیری كند و پیشرفته‌ترین سیستم راداری، برای اكتشاف و رهگیری، در تمام جهان محسوب می‌شود به نحوی كه برخی از كارشناسان نظامی آن را متعلق به جنگ جهانی سوم می‌دانند.

با این حال این سوال مطرح است كه چگونه مدرنترین سیستم راداری جهان قادر به تشخیص یك هواپیمای ایرباس از اف - 14 نبوده است.

 

 

هواپیمای مسافربری ایرباس از نظر حجم، شكل، اندازه و توانایی پرواز كاملاً با هواپیمای اف ـ 14 متفاوت است.

از طرفی با توجه به ارتباط كلامی و ارتباط ناوبری هر هواپیمای بازرگانی و مسافربری، ناو آمریكایی می‌توانست به راحتی با شنیدن مكالمات خلبان به ماهیت هواپیمای مسافربری پی‌ببرد.

قطعات متلاشی شده هواپیما و اجساد سرنشینان آن در سطح وسیعی از آب‌های سواحل جنوبی جزیره هنگام، درست در داخل آب‌های ایران نیز نشان می‌دهد كه این محل كاملا زیر مركز دالان هوایی بین‌المللی بندرعباس دوبی (آمبر56) قرار دارد و هواپیما درست در مسیر پیش‌بینی شده درحال پرواز بوده است.

پایگاه اینترنتی "وات ریلی هپند" با انتشار مقاله‌ای در این خصوص درباره آنچه در داخل ناو اتفاق افتاد می‌نویسد: "اولین كسی كه در ناو تلاش كرد هویت این هواپیما را تایید كند اندرو آندرسون افسر جز كشتی بود كه پیامی الكترونیكی را برای هواپیما فرستاد در این پیام آمده بود: دوست یا دشمن معرفی كنید و در جواب شنیده شد: هواپیمای مسافری".

فاصله هواپیمای ایرباس از ناوچه رزمی وینسنس حدودا 38 كیلومتر بود. در این حال كاپیتان "راجرز" فرمانده وینسنس با احتمال وقوع یك درگیری نظامی دستور برقراری آرایش نظامی داد. در آن سو كاپیتان رضایی خلبان ایرباس وضعیت را به فرودگاه بندر عباس، "عالی" گزارش نمود. سی ثانیه بعد اولین موشك بال سمت چپ هواپیما را جدا كرده و متعاقبا موشك دیگر نیز مستقیم به قسمت دم هواپیما برخورد كرده و آنها را از جا كندند و هواپیما مستقیم به سمت دریا شیرجه رفت. هشتاد و چهار ثانیه پس از شلیك موشك‌ها هواپیمای ایرباس ایرانی به سطح دریا برخورد نمود و منهدم شد.

 

 

چهارسال بعد روزنامه "نیویورك تایمز"، در گزارشی كه حاوی چندین نكته تازه بود نوشت: "ناو وینسنس در آب‌های فلات قاره ایران بوده است نه در آب‌های بین‌المللی و پنتاگون (وزارت دفاع آمریكا) در آن زمان بر این حقیقت سرپوش گذاشته است."

ازسوی دیگر، متعاقب این اقدام غیر انسانی و تجاوز آشكار ناو آمریكایی، جمهوری اسلامی ایران در روز 14 تیر 1367 طی نامه‌ای به رئیس شورای امنیت خواستار تشكیل جلسه فوری شورا برای رسیدگی به موضوع شد.

25 تیر 1367 مطابق با 16 ژوئیه 1988 میلادی شورا تشكیل جلسه داد. از سوی جمهوری اسلامی ایران دكتر ولایتی وزیر امور خارجه وقت ایران و از جانب امریكا جرج بوش معاون وقت رئیس جمهوری در جلسه حضور داشتند.

وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران در فرازی از سخنان خود عنوان كرد: "حضور نظامی آمریكا در خلیج فارس تنها منادی مرگ و بی‌قانونی و شرارت بوده و جز ناامنی چیزی به ارمغان نیاورده است. عمل جنایتكارانه آمریكا در حمله به هواپیمای كشوری به هیچ وجه در قالب دفاع مشروع قابل توجیه نیست."
قطعنامه 616 شورای امنیت (1988) شورای امنیت پس ازاستماع سخنان دكتر ولایتی و جرج بوش درجلسه شماره 3831 خود در تاریخ 30 ژوئیه 1988 (29/4/1367) طرح قطعنامه‌ای را تصویب كرد كه فقط از این حادثه اظهار تاسف شده بود!

 

اهداف آمریكا

واقعیت اینست كه سقوط هواپیمای مسافری ایران یكی دیگر و شاید شدیدترین نمونه از مراحل رویارویی آمریكا با جمهوری اسلامی بود و با توجه به حوادث مربوط به آن دوران، این اقدام با هدف تضعیف جمهوری اسلامی و یاری رساندن به رژیم صدام انجام شد.

با توجه به تجهیزات پیشرفته به كار رفته در ناو جنگی وینسنس و دلایل دیگری كه به آن اشاره گردید، عمدی بودن این جنایت ثابت شد. پرونده حمله ناو آمریكایی وینسنس به هواپیمای مسافری ایرباس هرچند به علت كارشكنی‌های دولت وقت آمریكا و سستی و انفعال مجامع بین‌المللی با تاخیر چند ساله مواجه شد اما در نهایت با پرداخت غرامت از سوی دولت وقت آمریكا مختومه شد.

 

واكنش مقامات آمریكایی

برخی مقامات آمریكایی نه تنها از ابراز تاسف ظاهری در این باره خودداری كردند بلكه با موضع گیری‌های غیرانسانی بر جنایت خود اصرار كردند. به نوشته پایگاه اینترتی "وات ریلی هپند" جرج بوش پدر معاون رونالد ریگان رئیس‌جمهور وقت آمریكا در مرداد 1367 گفت: "من هرگز از طرف آمریكا عذرخواهی نمی‌كنم. من اهمیتی نمی‌دهم كه چه كاری انجام داده است. من اهمیت نمی‌دهم حقیقت چیست."

به نوشته این پایگاه اینترنتی تمامی پرسنل وینسنس مدال افتخار دریافت كردند. پس از این واقعه ناخدا یكم "ویلیام راجرز" فرمانده ناو وینسنس در مصاحبه‌ای مطبوعاتی به صراحت اعلام كرد: "اگر صدها بار نیز آن اتفاق رخ دهد باز هم دستور شلیك خواهم داد."

بعد از این فاجعه مقامات امریكایی برای توجیه این جنایت دلایل ضدونقیضی عنوان كردند و كوشیدند این اقدام خصمانه را یك اشتباه قلمداد كنند. اما با وجود این كوشش‌ها به علت وجود دلایل و قرائن كاملا آشكار از جمله مجهز بودن ناو جنگی وینسنس به پیشرفته‌ترین رادارها و رایانه‌های عملیاتی همچنین مشخص بودن نوع هواپیمای در حال پرواز مسلم شد كه احتمال اشتباه توسط فرمانده ناو نه تنها وجود نداشته بلكه بسیاری از كارشناسان نظامی این اقدام را اقدامی كاملا تعمدی اعلام كردند.

 

پیام آیت الله خامنه ای

بلافاصله پس از این ماجرا، آیت الله خامنه‌ای که در آن زمان رئیس جمهور کشور بود، طی پیامی خطاب به ملت ایران، نسبت به عواقب جنایت اخیر امریکا هشدار داد و دولت و شخص رئیس جمهور امریکا را مسئول پیامدهای بعدی این جنایت دانست.

 

 

"خاویر پرز دکویار”، دبیر کل سازمان ملل نیز پس از گفتگو با "سیروس ناصری” نماینده ایران در دفتر سازمان ملل، اظهار داشت که نمِیتواند جز محکوم کردن، کار دیگری انجام داد؛ زیرا ظاهراٌ یک خطای فاجعه آمیز، رخ داده است.

پس از سقوط این هواپیما، مقامات آمریکایی برای توجیه این جنایت نابخشودنی، دلایل ضد و نقیضی عنوان کردند و کوشیدند این اقدام خصمانه را یک اشتباه قلمداد کنند. اما با توجه به مجهز بودن کشتی جنگی وینسنس به پیشرفته ترین سیستم های راداری و رایانه ای و همچنین مشخص بودن نوع هواپیمای در حال پرواز، مسلم شد که احتمال اشتباه وجود نداشته و این اقدام، کاملاً خصمانه بوده است.

همچنین فرمانده نیروی هوایی ایران پس از این حادثه اعلام کرد: «حمله ناو دریایی آمریکا به هواپیمای مسافری ایران، عمدی بوده است. اولین و آخرین پرواز نبوده که هواپیما از یک فرودگاه بین المللی بلند شده تا در دالان هوایی بین المللی پرواز کند. حق بیمه گذاران بین المللی نیز منطقه تنگه هرمز و بندرعباس را غیر جنگی می دانند و لاشه هواپیما نیز که در داخل دالان پروازی بوده، در آب های متعلق به ایران سقوط کرده است.

برخی تحلیلگران سیاسی معتقدند هدف آمریکا، نه ساقط کردن هواپیمای ایرباس ایران، بلکه وادار کردن جمهوری اسلامی به پذیرش صلح و پایان جنگ تحمیلی بود، چنان که دونالد ریگان، رئیس جمهور وقت امریکا در این زمینه گفته بود: «این فاجعه (سقوط هواپیمای مسافربری ایران از سوی امریکا) ضرورت دست یابی به برقراری صلح را با حداکثر شتاب، دو چندان ساخته است».

 

ادعای مضحک غربی ها

غربی ها بعد از این جنایت در یک فرافکنی و در راستای توجیه این جنایت ادعا کردند که علایم ایرباس ایرانی را با علایم راداری یک اف- 14 که در حال فرود آمدن بر روی ناو هواپیمابر فورستال که در حدود 160 کیلومتر دورتر از وینسنس بود اشتباه گرفته‌اند.

اما این ادعا زمانی مضحک به نظر می‌رسد که بدانیم، وینسنس مجهز به سیستم راداری «ایجیز» (Agies) بوده که یکی از معروفترین و پیشرفته‌ترین سیستم‌های راداری در تمام جهان محسوب می‌شود. به نحوی که برخی کارشناسان نظامی آن را متعلق به جنگ جهانی سوم می‌دانند.

این سیستم در واقع، سیستم تشخیص دشمن از دوست است تا در صورت انتشار امواج غیرقابل قبول از سوی مهاجم احتمالی، سیستم دفاع موشکی وارد عمل شود. ادعای فرمانده ناو وینسنس در اشتباه پنداشتن ایرباس از اف- 14 به این معنی است که مدرنترین سیستم جهان قادر به تشخیص یک هواپیمای مسافربری از هواپیمای جنگی نیست. در حالی که گفته می‌شود قدرت سیستم راداری ایجز به حدی است که همزمان چند هدف را کشف و مورد رهگیری قرار می‌دهد.

 

 

واکنش سازمان های بین المللی

همچنین واکنش سازمان های بین المللی به این موضوع روی دیگری از دروغ پردازی غربی ها در خصوص حقوق بشر را آشکار کرد. پس از سقوط هواپیمای ایرباس ایران، سازمان های بین المللی از جمله شورای امنیت و سازمان بین المللی هواپیمای کشوری (ایکائو) از حقوق ایران دفاع نکردند، چنان که رهبر معظم انقلاب درباره ایکائو می فرماید: «آمریکایی ها خودشان گزارش دادند. گفتند گزارش ایکائو، با همکاری ارتش امریکا تهیه شد. خوب، ایکائو مثلاً یک سازمان بی طرف بین المللی است. اگر آن روز ما می گفتیم ایکائو این گزارش را مغرضانه نوشته است، یک عده می گفتند شما خیلی بدبین هستید. ایکائو یک سازمان بی طرف است، به آمریکا و شما چه کار دارد. (بعدها) خود امریکایی ها اعتراف کردند و گفتند که گزارش سازمان ایکائو را امریکا تنظیم کرده است و خلاصه این که، امریکا در انداختن ایرباس ایرانی مقصر نیست؛ مجامع جهانی این گونه اند».

پس از وقوع حادثه دلخراش هواپیمای ایرباس ایران، دولت جمهوری اسلامی ایران از راه شکایت به مجامع مختلف، سعی در احقاق حق خویش داشت که با اعمال نفوذ آمریکا در مراجع جهانی، در نهایت، این کشور تنها به پرداخت غرامت به بازماندگان قربانیان محکوم گشت.

سؤال این جاست که آیا صرف پرداخت چنین غرامتی، جبران کننده تمامی آثار زیان بار مادّی و معنوی وارده به حیثیت حقوقی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران از یک سو، و التیام بخش عواطف جریحه‌دار شده ملت ایران از سوی دیگر بود؟ آن چه پیداست، این است که گرچه از نظر مجامع بین المللی این پرونده بسته شده، اما بی شک پرونده این جنایت هولناک، هرگز در دادگاه وجدان انسان های آزاده جهان بسته نشده و نمی شود و بی گمان این پرونده نزد آزادگان جهان، همیشه گشوده خواهد ماند؛ همان گونه که دیگر پرونده‌های جنایت آمریکا همیشه باز خواهد بود.

 

 

درخواست پرداخت غرامت به قربانیان سقوط هواپیما

بحث پرداخت غرامت به بازماندگان قربانیان حادثه، از نخستین روزهای وقوع آن از سوی جمهوری اسلامی ایران مطرح بود. سرانجام یکی از اعضای هیأت نمایندگی آمریکا در اجلاس شورای «ایکائو» که سازمانی تخصصی و وابسته به سازمان ملل و سازمان هواپیمایی کشوری است، اظهار داشت که آمریکا خود را مسؤول حادثه نمی داند، امّا حاضر است به عنوان کمک انسانی، مبلغی به بازماندگان حادثه و نه به دولت ایران، بپردازد. ازاین رو، دولت آمریکا مبلغ 55 میلیون دلار برای خانواده‌های قربانیان و نیز مبلغ 40 میلیون دلار برای غرامت ناشی از سقوط هواپیمای مسافربری پرداخت و به این ترتیب، ضمن ختم غائله، از زیربار مسئولیت این حادثه شانه خالی کرد.

 

تلاشهای بین‎المللی ایران در پیگیری حقوقی مسئله

بلافاصله پس از وقوع حادثه، جمهوری اسلامی ایران تلاش کرد تا مسئله را نزد شورای سازمان بین‎المللی هواپیمایی کشوری (ایکائو) مطرح و حقوق از دست‎رفته خود را اعاده نماید. در سوم ژوئیه 1988 (روز حادثه) معاون وزیر راه و ترابری و رئیس سازمان هواپیمایی کشوری ایران تلکسی را به عنوان ریاست شورای ایکائو ارسال کرد و طی آن وی را در جریان حمله به هواپیمای 655 ایران قرار داد و از شورا درخواست نمود که اقدام مؤثری در جهت محکومیت ایالات متحده انجام دهد . در تاریخ 5 ژوئیه 1988(14 تیرماه 1367) ، ریاست شورای ایکائو به نمایندگان شورا اطلاع داد که در تاریخ 13 ژوئیه 1988(23 تیرماه) جلسه فوق‎العاده‎ای بنا به درخواست ایران و به منظور رسیدگی به قضیه سقوط هواپیمای مسافربری ایرباس ایرانی برگزار خواهد شد.

مدیرعامل سازمان هواپیمایی کشوری ایران در تاریخ 19 ژوئیه 1988(28 تیرماه 1367) تلکسی را جهت ریاست ایکائو فرستاد و نارضایتی جمهوری اسلامی ایران را از نتایج جلسه فوق‎العاده (که صرفاً بیان مواضعی کلی بود) ابراز داشت و بعد از آن تاریخ نیز جلسات زیادی برگزار گردید اما ، شورای ایکائو همچنان از محکومیت اقدام آمریکا سرباز زد.

با توجه به اینکه شورای ایکائو عملاً اقدام مناسبی در احقاق حقوق از دست رفته ایران صورت نداده بود، کشورمان ناگزیر شد به سبب ناکارآمدی ایکائو و بر اساس ماده 48 کنوانسیون شیکاگو به دیوان بین‎المللی دادگستری رجوع نمود.

 

ارجاع قضیه از سوی ایران به دیوان بین‎المللی دادگستری

در تاریخ 17 می 1989(27 اردیبهشت1368) جمهوری اسلامی ایران دادخواستی را نزد دیوان بین‎المللی دادگستری تنظیم کرد و طی آن شکایتی را علیه دولت آمریکا در رابطه با سقوط هواپیمای مسافربری ایرانی و کشته شدن 290 مسافر و خدمه آن در 3 ژوئیه 1988 مطرح نمود. بر این اساس، دادخواست جمهوری اسلامی ایران و لایحه تنظیمی آن پنچ بخش را در برمی‎گرفت. بخش اول، تشریح واقعیتها و حقایق مادی قضیه، تلاشهای حقوقی بین‎المللی ایران و رفتار غیرمسؤولانه آمریکا پس از حادثه؛ بخش دوم، بررسسی مبنای صلاحیتی دیوان بین‎المللی دادگستری با توجه به اساسنامه دیوان و قواعد قراردادی حقوق بین‎الملل؛ بخش سوم، تشریح قواعد و اصول حقوقی لازم‎الاجرا در این قضیه؛ بخش چهارم، درخواست ایران مبنی بر اعمال قواعد و اصول حقوق بین‎المللی بر واقعیات و حقایق مادی قضیه و بالاخره بخش پنجم نیز مسئله جبران خسارات وارده را دربرمی‎گرفت.

حادثه نشان داد که مجمع بین المللی و مراجعی که باید حافظ امنیت جهانی باشند، هیچ گونه دلسوزی برای ملت های مظلوم نداشته و نه تنها هیچ اقدامی در جهت دفاع از آن ها انجام نمی دهند که در مواردی بر جنایات قدرت های بزرگ صحه می گذارند.

هر چند که از نظر مادی بین ایران و آمریکا برای پرداخت غرامت هواپیما و خونبهای شهداء توافق شد و این مبالغ پرداخت شد اما بعد معنوی این ماجرا همچنان باقی است و ملت ایران به هیچ وجه جنایت خونین و مرگبار آمریکا را فراموش نخواهند کرد.

آمریکا با سرنگونی ایرباس مسافری ایران عملا بزرگترین جنایت در تاریخ هواپیمایی جهان را مرتکب شد.

به نظرمی رسد به جای برخورد سطحی یا صرفا مقطعی با این قبیل حوادث می توان با ساماندهی اقداماتی مشخص در حوزه زنده نگه داشتن یاد چنین وقایعی ضمن نمایش هزینه های ایستادگی در برابر قدرت های زورگو، مصادیق مظلومیت ملت ایران را به جهانیان ارائه کنیم.

 

بوش: آمریکا هرگز عذرخواهی نمی‌کند

نکته تاسف بار اینکه برخی مقامات آمریکایی در این خصوص نه تنها از ابراز تاسف ظاهری در این باره خودداری کردند، بلکه با موضع گیری‌های غیرانسانی بر جنایت خود اصرار کردند.

به نوشته پایگاه اینترنتی "وات ریلی هپند" جرج بوش پدر معاون رونالد ریگان رئیس جمهور وقت آمریکا در مرداد 1367گفت: من هرگز از طرف آمریکا عذرخواهی نمی‌کنم. من اهمیتی نمی‌دهم که چه کاری انجام شده است. من اهمیت نمی‌دهم که حقیقت چیست.

 

مدال افتخار برای ناخدا راجرز

با وجود اینکه این اشتباه با برگزاری دادگاه‌های حقیقت یاب برای افکار عمومی داخل آمریکا و عرصه بین‌المللی محرز شده بود، اما تمامی پرسنل وینسنس مدال افتخار دریافت کرده و حتی فرمانده "لاستیگ"، هماهنگ کننده جنگ هوایی ناو به دلیل دستاورد قهرمانانه خود مدال افتخار گرفت. پس از این واقعه ناخدا یکم ویلیام راجرز فرمانده ناو وینسنس در مصاحبه‌ای مطبوعاتی به صراحت اعلام کرد: اگر صدها بار نیز آن اتفاق رخ دهد باز هم دستور شلیک خواهم داد.

 

 

ویل راجرز روانه تیمارستان شد

با این وجود و به رغم این که فاجعه ایرباس مهم ترین مورد نقض حقوق بین الملل هوایی و قواعد اساسی تضمین امنیت و سلامت هواپیمایی بین المللی کشوری به شمار می رود، دولت مردان آمریکا به فرمانده این رزم ناو نشان لیاقت دادند. اگرچه ویل راجرز ماشه را چکاند و نشان لیاقت گرفت، اما خود او روانه تیمارستان شد؛ همان گونه که خلبان آمریکایی که بر سر هیروشیما بمب اتم فرو ریخته بود، سال‌ها پیش روانه تیمارستان شده بود.

 

مقایسه رفتار سازمان‌های بین‌المللی در حادثه ایران ایر و لاکربی

در بین سرنشینان هواپیما، 66 کودک زیر 13 سال، 53 زن و 46 تن تبعه کشورهای خارجی بودند که کشته شدند، آن هم در حالیکه ناو آمریکایی در آبهای حاکمیتی ایران قرار داشت و تاسف بار اینکه هیچ سازمان بین‌المللی این حرکت آمریکا را محکوم نکرد و باعث گستاخی هرچه بیشتر مقامات این کشور شد تا بدانجا که اعلام کردند: آمریکا هرگز از این کار خود عذرخواهی نخواهد کرد. این همان خوی استکباری آمریکایی است که در آن جان دیگران ارزشی نداشته و تنها جان "آمریکایی" مهم است.

حادثه لاکربی که در آن با تحمیل مسئولیت انفجار هواپیمای مسافربری به دولت لیبی، این کشور را سالها در انواع فشارها و تحریم‌ها قرار داده و سرانجام قذافی را مجبور به پرداخت 3 میلیارد دلار غرامت کردند، نشان داد که در ذهن آنها جز جان غربی‌ها، جان دیگران ارزش چندانی ندارد.

حادثه ایرباس ایرانی و واقعه "لاکربی" سنگ محکی هم برای سازمان‌ها و مجامع بین‌المللی است که در برابر یکی، رویه سکوت و در مقابل دیگری فریادهای گوش خراش سردادند، که در عمل دوگانگی رفتاری و ادعای حقوق بشری آنها را برای افکار عمومی جهانی روشن کرد.

 

بیانیه‌ای که یک ماه بعد پس گرفته شد

دولت وقت آمریکا همچنین با صدور بیانیه‌ای با برشمردن چهار ادعا تلاش کرد تا حدودی خود را در خصوص حمله به هواپیمای مسافری تبرئه کند. این چهار ادعا عبارت بودند از:

1 ـ مسیر پرواز: هواپیمای ایرانی خارج از کریدور هوایی مسافری بوده است.

2 ـ هواپیمای ایرانی در ارتفاع 7 هزارپایی در حال پرواز بوده که این ارتفاع خیلی کمتر از ارتفاع استاندارد در این شرایط بوده است.

3 ـ هواپیما در حال حرکت به سمت ناو وینسنس بوده است.

4 ـ هواپیمای ایرباس از سیستم پاسخگویی هواپیمای نظامی ایران استفاده می‌کرده است.

اما تنها یک ماه بعد دولت آمریکا در موضع گیری دیگری اعلام کرد تمامی این ادعاها نادرست بوده است.

در این بیانیه آمده بود: این هواپیما در پرواز نهایی خود با چند مرکز مختلف کنترل ترافیک هوایی از طریق سیستم استاندارد غیرنظامی تماس داشته و چند ثانیه پیش از شلیک اولین موشک توسط ناو وینسنس به زبان انگلیسی با فرودگاه بندرعباس صحبت کرده بود.

اولین کسی که در ناو تلاش کرد هویت این هواپیما را تایید کند اندرو آندرسون افسر جز کشتی بود که پیامی الکترونیکی را برای هواپیما فرستاد در این پیام آمده بود: دوست یا دشمن معرفی کنید و در جواب شنیده شد: هواپیمای مسافری


منبع:گروه اینترنتی رهروان ولایت




طبقه بندی: مناسبتی، عکس و پوستر، سیاسی،
[ چهارشنبه 12 تیر 1392 ] [ 07:07 ب.ظ ] [ علی عموزاد مهدیرجی ]
درباره وبلاگ

فرزندان بسیجی ام با حضور خود در هر صحنه ای كه لازم است ، دشمنان زبون را مرغوب و منكوب سازند.
« مقام معظم رهبری »
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب

IranSkin go Up